Flor's...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Pascal Bruckner «Η μιζέρια του πλούτου».

2011-09-05T10:02:00.000-07:00

O σύγχρονος κόσμος έχει χάσει την ψυχή του. Αυτή η διαπίστωση, που είναι το ίδιο παλιά όσο και η ίδια η νεωτερικότητα, διατυπώθηκε εδώ και δύο αιώνες από τους Ρομαντικούς, με μία οξύτητα που δεν έχει μειωθεί καθόλου μέχρι σήμερα. Εντούτοις, εδώ παραβλέπεται ένα βασικό σημείο. Με την υπεραφθονία των υλικών απολαύσεων κερδίσαμε επίσης και ένα ανεκτίμητο αγαθό, την προσωπική ελευθερία. Είμαστε και παραμένουμε τα τέκνα του Διαφωτισμού και της ευμάρειας, τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο, έστω και αν αυτά τα δύο είναι μοιραία να έρθουν σε σύγκρουση. Ιδού λοιπόν, ήρθε ο καιρός του ατόμου-μονάρχη που ποδοκροτεί όλο ανυπομονησία, στο οποίο η αγορά δίνει το ελεύθερο να κάνει ότι θέλει, και κολακεύει τη κάθε του τάση. Το μόνο που το απειλεί σήμερα στη Δύση είναι η ίδια του η οίηση. Αν δεν θέλει να γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του, οφείλει να θέσει όρια στις υπέρμετρες ορέξεις του, να μην μεταμορφωθεί σε ένα αχόρταγο και γκρινιάρικο βρέφος. Μία δημοκρατία μπορεί να πεθάνει από έρποντα αυταρχισμό από το δηλητήριο του ολοκληρωτισμού, αλλά μπορεί να πεθάνει και από τις ίδιες της τις αξίες, όταν τις επικαλούμαστε κάθε λίγο και λιγάκι για να ικανοποιήσουμε τις πιο τρελές απαιτήσεις τις άλφα ομάδας, τις δείνα μειονότητας.

Λιγο ακομη κουραγιο.

2011-05-20T11:40:00.000-07:00

Ειμαι αηδιασμενη και ντροπιασμενη για ενα κρατος που τοσο ανελεητα και βιαια καταργει τα ονειρα των νεων παιδιων και διαλυει τις προσπαθειες ενος η και δυο χρονων κοπιαστικης δουλειας. Πανω απο ολα τα ονειρα και τις ελπιδες. Ειμαι οργισμενη για ενα κρατος που καταρρεει, που αποδεικνυει ακομη και σε εμας τους αισιοδοξους που εξακολουθουμε να βλεπουμε τη φαεινη πλευρα των πραγματων, πως η πραγματικοτητα ειναι πιο ζοφερη απο ποτε. Σιγουρα πλεον οδηγουμαστε στην καταστροφη. Οχι επειδη μας κλεψατε. Επειδη μας τα πηρατε ολα. Και αυτα τα ονειρα και αυτες τις ελπιδες. Επειδη μας αφανισατε ως γενια. Επειδη πηρατε εμας τους ιδιους. Επειδη μας κανατε να μεταναστευσουμε, να αφησουμε την πατριδα μας. Πεθαμενο. Ετσι χαρακτηριζω ενα κρατος που αρνειται να γιατρευτει. Τελος, ντρεπομαι για εμας τους ιδιους. Για τη μανια μας να αποδειξουμε πως ειμαστε καλυτεροι απο τους αλλους. Για τον εγωκεντρισμο μας. Για το θρασος μας. Επειδη καταστρεψαμε τον μοναδικο (ισως) θεσμο που ΚΑΠΟΤΕ ηταν ΑΔΙΑΒΛΗΤΟΣ. Ντρεπομαι που μερικοι απο εσας καποτε θα ειστε συμφοιτητες μου, συναδελφοι μου. Μερικοι ειστε ηδη. Καλο κουραγιο στα παιδια που αγωνιζεστε με το θαρρος των αξιων σας και των γνωσεων σας. Για εμενα, ειστε αξιοι.

Αυτοί που φεύγουν. Αυτοί που μένουν.

2010-12-12T15:33:00.000-08:00

Άλλος ένας γλυκανάλατος εφιάλτης. Τα όνειρα ποτέ δεν τα προβλέπεις. Άλλοτε σου παρουσιάζονται ως κρυφοί φόβοι, άλλοτε ως κρυφές επιθυμίες. Είναι όμως στιγμιαία. Τα όνειρα της πραγματικότητας; Κι αυτά στιγμιαία. Είτε πρόκειται για άσχημα, είτε για όμορφα. Η όμορφη κι η άσχημη πραγματικότητα. Ξαφνικά, παύουν να υπάρχουν και μας αφήνουν μετέωρους, αναρωτώμενους αν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με το μέλλον ή το παρελθόν μας. Για να βιώσουμε όμως το φινάλε, οφείλουμε προηγουμένως να έχουμε προσφέρει μια αψεγάδιαστη παράσταση.

Βρισκόμαστε λοιπόν, αντιμέτωποι με το παρελθόν μας. Αυτό είναι το μέλλον μας. Μπροστά σ’ αυτό, είναι απαραίτητο να σταθούμε απαλλαγμένοι από εγωισμούς και ηττοπάθειες. Να ομολογήσουμε. Να εκφράσουμε τη δύναμη της ψυχής μας. Να επιμείνουμε, όταν αυτό μας γυρίσει την πλάτη. Να φωνάξουμε όταν δε μας ακούσει. Να τρέξουμε, όταν αυτό πάει να φύγει. Αλλά, να εγκαταλείψουμε εάν αυτό θελήσει να φύγει.

Αυτοί που μένουν, παραμένουν και περιμένουν. Κοιτούν στις βουές και τα πλήθη για οφθαλμαπάτες. Καμιά φορά όμως, οι υποσχέσεις γίνονται λόγια. Τα λόγια γίνονται σκέψεις. Οι σκέψεις αναμνήσεις κι οι αναμνήσεις χαρά, γέλιο, χαμόγελα, θλίψη… Οι άνθρωποι γίνονται πουλιά. Μόλις συναντήσουν το χειμώνα, πετούν και φεύγουν μακριά. Απομακρύνονται. Εγώ; Εσύ; Εμείς; Όχι, εγώ ποτέ. Ποτέ;

Και πάλι αλλαγές, αναμνήσεις, νοητές επαφές… Άρνηση να αποδεχτούμε. Χειμώνας παντού. Χειμώνας και στις καρδιές μας. Και τότε, γιατί παραμένουμε ζεστοί; Μα, επειδή ελπίζουμε…

Πολιτείες

2010-09-04T14:20:00.000-07:00

Η πόρτα παραμένει κλειστή. Τα παράθυρα κλειδωμένα.

Μετά από δύο χρόνια, βρίσκεσαι πάλι εδώ. Σε γνώριμα τοπία, σε μέρη συνηθισμένα. Πόσες φορές άνοιξες την πόρτα χαρούμενη και την έκλεισες δυνατά; Πόσες φορές ανέβηκες τις σκάλες σιωπηλά και κλείδωσες πίσω σου μηχανικά; Τοπία εξερευνημένα… Ήχοι συνηθισμένοι… Εικόνες παραπλήσιες… Τοπία, ήχοι και εικόνες που συνεχώς συνδυάζονται διαφορετικά μεταξύ τους και δημιουργούν τις στιγμές. Τις μοναδικές, προσωπικές, ολόκληρα δικές μας στιγμές. Στιγμές έντονες, στιγμές βουβές. Βαμμένες κόκκινες, μαύρες, ροζ.
Πάλι εδώ, κάτω από το ίδιο κατώφλι. Στέκομαι και κοιτάζω. Όλα διαφορετικά. Όλα μουντά. Βλέπω απέναντι, στον καθρέφτη. Τίποτα ίδιο, τίποτα αναγνωρίσιμο. Κανένας ήχος, καμία εικόνα, κανένα χρώμα. Κανένας εαυτός.
Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να ξεχάσουμε, να ξεπεράσουμε, να μην ξανάρθουν ποτέ. Υπάρχουν στιγμές σκοτεινές, στιγμές απόγνωσης, στιγμές ανύπαρκτες. Απομόνωσης. Αχαρακτήριστες στιγμές. Σου στερούν την έμπνευση. Σε απορροφούν. Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς, αλλά δε βλέπεις. Υπάρχουν στιγμές που βυθίζεσαι – βυθίζεσαι… Μέχρι που πιάνεις πάτο.

Αγαπημένε ονειροπόλε,
Τι συμβαίνει όταν όλα γύρω σου καταρρίπτονται; Όταν όλα γύρω σου σβήνουν; Όταν μετατρέπεσαι σε «δεσμώτη των σπηλαίων»;
Βρες την Πολιτεία σου. Άπλωσε τα χέρια σου όσο περισσότερο μπορείς και αποδεσμεύσου. Ξαναδημιούργησε, ξαναχτίσε, ξανάναψε μία μία τις φλόγες γύρω σου. Άσε τις δυνάμεις σου ελεύθερες να σε επαναφέρουν.

Άνοιξα τα παράθυρα διάπλατα. Έτρεξα έξω και ξάπλωσα στο κρύο χορτάρι. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό. Βρήκα ένα αστέρι και το σημάδεψα. Το πιο φωτεινό και το πιο λυπημένο μου αστέρι.

Όταν τα συναισθήματα ενώνουν...

2010-02-15T15:32:00.001-08:00

Το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Κανείς άλλος, παρά μόνο εμείς. Ο κόσμος τον οποίο εμείς διαμορφώνουμε. Ο φανταστικός, δικός μας κόσμος.
Φανταστικός, διότι είναι όμορφος. Μάλλον, με την έννοια του εξωπραγματικού.

Ο κόσμος μας είναι οικοδομημένος, χτισμένος με τόση μεγάλη προσοχή και ακρίβεια… Όση χρειάζεται για να κρύψουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας και να εξωτερικεύσουμε την ιδανική μας εικόνα. Συνθέτουμε τόσο τους εαυτούς μας, όσο και τους γύρω μας σε μια εικόνα πλασματική που περιλαμβάνει τόσο την άποψη των άλλων για εμάς, όσο και τη δική μας για τους υπόλοιπους. Η εικόνα αυτή οφείλει να είναι αψεγάδιαστη και δεν επιδέχεται καμία αδυναμία… Ούτε καν τα συναισθήματά μας. Σίγουρα, δε χωρούν συναισθηματισμοί! Φοράμε περήφανα τη μάσκα μας και η κάθε μέρα μας μετατρέπεται σε έναν χορό μεταμφιεσμένων…

Προστατεύουμε τους εαυτούς μας από τους γύρω μας. Προστατεύουμε τη μοναξιά μας. Διαφυλάττουμε το «εγώ» μας από τη διείσδυση (βίαιη ή μη) του διαφορετικού, του άλλου, του ξένου, ακόμα και του συμπληρωματικού μας «εγώ». Οι άνθρωποι κρύβουν τους εαυτούς τους. Περισσότερο βέβαια, τα συναισθήματά τους. Κανένα περιθώριο για αδυναμίες…

Η άμυνά μας συνεχίζεται, αλλά τα προσωπεία καταργούνται, φτάνει να εκπεμφθούν τα σωστά vibes. Ο κόσμος της άμυνάς μας τότε, γκρεμίζεται από τις ίδιες τις αδυναμίες μας, που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μας… Κι όλο αυτό, για να επανέλθει πανηγυρικά, μετά από μερικές στιγμές.

Ακόμη και όταν ο εξωτερικός μας κόσμος είναι αποτέλεσμα αυστηρής προστασίας, με μέτρα υψίστης ασφαλείας, η επικοινωνία του εσωτερικού μας δεν είναι ποτέ δυνατό να καταργηθεί. Ειδικά, όταν «εκπέμπουμε στην ίδια συχνότητα»…………………….

Συγκρίσεις και αντιθέσεις

2009-11-22T06:58:00.000-08:00

Μερικές φορές στη ζωή μας θέλουμε να βιώσουμε έντονες καταστάσεις. Να γευθούμε έντονες γεύσεις, να ακούσουμε κάτι που θα μας εντυπωσιάσει, να δούμε μία εικόνα αξέχαστη. Όπως τη νύχτα εκείνη στο Λυκαβηττό. Η Αθήνα στην πιο ήσυχη ώρα της από άποψη θορύβου, αλλά στην πιο ενδιαφέρουσα από άποψη μυστηρίων. Η πρώτη ματιά είναι πιο γενικευμένη. Αφορά το μέγεθος και την ομορφιά της. Οι επόμενες ματιές είναι πιο διεισδυτικές. Σιγά σιγά, ανακαλύπτεις λεπτομέρειες. Διακρίνεις τα φώτα, τους δρόμους, τα κτίρια. Επικεντρώνεσαι σε κάποιο σημείο και ξεχνάς τα υπόλοιπα.

Επικεντρώνεσαι σε αυτό, ξεχνώντας τα άλλα. Όπως ακριβώς και στον έρωτα. Σε κάνει να ξεχνάς… Σου θυμίζει όμως να ζεις! Ξυπνά συναισθήματα και δημιουργεί περισσότερα. Σε εκφράζει, σε εκτονώνει, σε συμπληρώνει. Σε μαθαίνει να διεισδύεις… Ενθουσιάζεσαι. Ο ενθουσιασμός όμως από την απογοήτευση δεν απέχουν πολύ, παρά μόνο κάποιες στιγμές θλίψης. Και μετά; Πού πήγε ο έρωτας; Χάθηκε στα φώτα και το θόρυβο.

Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε, λαμβάνουμε πληροφορίες από παντού, διαθέτουμε όλα τα δυνατά μέσα επικοινωνίας, μπορούμε να εκφραστούμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μας δίνεται κάθε ευκαιρία να ζήσουμε, να μάθουμε και να αγαπήσουμε. Κανονικά, θα έπρεπε κάθε λεπτό μας να είναι ερωτεύσιμο και κάθε έρωτά μας να τον ζούμε σε κάθε του λεπτό. Παρόλ’ αυτά, αυτός είναι εκείνος που μας προκαλεί να νιώσουμε… Σήμερα, πολλά θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά.

Πόλεις τόσο φωτεινές και λαμπερές. Άνθρωποι τόσο σκυθρωποί και φοβισμένοι. Επιπόλαιοι. Φειδωλοί σ’ αυτά που δίνουν. Αχάριστοι σε ό, τι δέχονται. Έρωτες σαν βροχή… Όχι σαν καταιγίδα, σαν βροχή. Έρχονται και φεύγουν.

Μονόπλευρος εγωισμός........

2009-11-07T08:32:00.001-08:00

Ζούμε σαν ξεχωριστές οντότητες σε ένα μεγάλο σύνολο οντοτήτων. Είμαστε όμως ημιτελείς. Κάθε οντότητα έλκεται από κάποια άλλη. Σαν δυο μαγνήτες. Κάθε προσπάθεια να αγγίξουμε την τελειότητα ισούται και με μία έλξη.

Υπάρχουν δυο ειδών μαγνήτες. Αυτοί που εύκολα βρίσκουν το δρόμο τους και αυτοί που αρέσκονται σε περιπλανήσεις. Για τους πρώτους, τα πράγματα είναι απλά. Είναι αυτοί, οι οποίοι γεύονται την ευτυχία και τη χαρά νωρίτερα. Είναι όμως και αυτοί που αναλίσκονται στην εύκολη οδό. Οι δεύτεροι είναι πιο σύνθετοι. Ζουν την αγωνία, απολαμβάνουν κάθε στιγμή της διαδρομής και τελικά, μαζί με τη χαρά βιώνουν την κάθαρση. Ορισμένες φορές όμως, οι σύνθετες διαδρομές αποβαίνουν μοιραίες. Κι αυτό, διότι στις μεγάλες πορείες εύκολα χάνεις το δρόμο σου. Συχνά, 1+1=2 και τότε όλα είναι ξεκάθαρα. Εάν όμως ανάμεσα στους δυο άσους εισαχθούν εξωγενείς παράγοντες, τότε σίγουρα τα πράγματα περιπλέκονται. Ο πιο βαρύς αλλά και ο πιο συχνός από αυτούς είναι ο εγωισμός. Εύκολα τον αποκτάς και δύσκολα τον αποβάλλεις. Ο εγωισμός καταρρίπτει τις μεγάλες προσδοκίες σου και περιπλέκει τα συναισθήματά σου. Μετά, όλα είναι ένα παιχνίδι. Ένας αδυσώπητος αγώνας δρόμου, στον οποίο όμως νικητής είναι αυτός που τερματίζει δεύτερος, γιατί διαθέτει το πλεονέκτημα του να σκέφτεται και να αναλύει. Στον χρόνο που απομένει, ο δεύτερος φέρει όλες τις ευθύνες. Εάν κατανοήσει νωρίς τις καταστάσεις, μπορεί είτε να αποχωρίσει σιωπηλά, είτε να υποχωρήσει. Το τελευταίο ρίσκο τον παίρνει από κει και μετά. Όταν τα δίνει όλα. Μπορεί είτε να πάρει πίσω τα διπλά, είτε τίποτα.

Μπερδεμένα συναισθήματα και σίγουρα μεγάλες προσδοκίες.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι εγωισμού. Ένας όμως τύπος αγάπης.

Σαββατιάτικη βροχή

2009-10-24T09:08:00.000-07:00

Λατρεύω τη βροχή. Αγαπώ το άρωμά της, τον ήχο της, το χρώμα που βάφει τον ουρανό, τα αποτυπώματά της στους δρόμους. Μου αρέσει να ξυπνάω με το άκουσμά της και να ζω με το σκοτεινό της χρώμα. Είναι ο καιρός της μελαγχολίας και των βαθιών σκέψεων. Σίγουρα της υπερβολής. Ακόμα και το μικρότερο και το πιο ασήμαντο συναίσθημα μεγαλοποιείται. Μετά από μερικά λεπτά, συνηθίζεις την ατμόσφαιρα που σου επιβάλλει. Ανάβεις τα φώτα, αλλά το σκοτάδι παραμένει. Τυλίγεσαι με τα χέρια σου, αλλά εξακολουθείς να κρυώνεις. Είσαι υπό την προστασία του σπιτιού σου, αλλά βρέχεσαι. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν τρέμεις από αυτή, ή από τα συναισθήματα που σε κυριεύουν. Αν αυτά που νιώθεις είναι εξαιτίας της, ή εξαιτίας σου. Γύρω σου είναι όλα μουντά και μέσα σου υπάρχει ένα κενό. Που και που, ο θόρυβος από ένα μπουμπουνητό σε ξυπνάει και το φως από μία αστραπή σπάει το σκοτάδι της. Το κενό σου όμως, παραμένει. Κλείνεσαι για να το καλύψεις, αλλά αυτό δε φεύγει. Κρυώνεις, βρέχεσαι. Αυτό παραμένει. Και σε κυριεύει. Και ξανά… Είναι εξαιτίας των συναισθημάτων σου, ή είναι εξαιτίας της βροχής; Φαύλος κύκλος.

Μέσα στην ηρεμία της βροχής, ακούς μονάχα το θόρυβο που κάνουν οι στάλες της όταν πέφτει. Τα αυτιά σου πονούν από αυτόν τον συνεχόμενο ήχο. Επικεντρώνεσαι στις σκέψεις σου και κλείνεσαι στον εαυτό σου.

Οι ρομαντικοί θεωρούν τη βροχή ερωτική. Οι αισιόδοξοι την αντιμετωπίζουν σαν βάλσαμο για τις ψυχές. Οι απαισιόδοξοι εξακολουθούν να βλέπουν το κενό μέσα τους.

Εκφραστείτε!!!

2009-10-07T14:32:00.000-07:00

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί ο άνθρωπος είχε συμμετρικές τάσεις. Απέναντι από το γέλιο, υπάρχει το δάκρυ. Απέναντι από την αγάπη, υπάρχει το μίσος. Απέναντι από τη σιωπή, υπάρχει ο λόγος. Απέναντι από τα «θέλω» μας, υπάρχει το «πρέπει» και απέναντι από το «εγώ», υπάρχει το «εμείς». Το μόνο πράγμα που φαίνεται να έχει δύο αντιπάλους είναι τα συναισθήματά μας. Απέναντι από αυτά βρίσκονται η λογική και ο εγωισμός μας.

«Ποτέ άλλοτε οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία με την άλλη και οι καρδιές τους τόσο μακριά η μία από την άλλη». Και αυτό είναι μάλλον επιλογή μας. Πόσες φορές έχουμε επιδιώξει μία συνάντηση, μία γνωριμία; Σήμερα συνειδητοποίησα πως από τους πέντε γείτονές μου γνωρίζω μόνο τον έναν. Πολλές φορές ακούω φωνές, αλλά ποτέ δεν έχω να ανοίξει την πόρτα. Και βέβαια, ούτε η δική μου έχει χτυπήσει ποτέ. Πόσες φορές έχουμε υποφέρει σιωπηλά ελπίζοντας για κάποια συμπαράσταση, αλλά χωρίς ποτέ να τη ζητάμε; Και πόσες φορές μες στη θλίψη μας ελπίζουμε να μας χτυπήσει κάποιος την πόρτα; Νιώθουμε τόσο μόνοι…

Θα υπήρχε μοναξιά αν το συναίσθημα δεν είχε απέναντί του τη λογική και τον εγωισμό; Συχνά, οι άνθρωποι ακολουθούν ταυτόσημες τροχιές, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στον τομέα της φιλίας, αλλά και στον τομέα της αγάπης… Ερωτευόμαστε και αγαπάμε μόνοι μας…

Κάποιος, κάποτε είπε: μη μου μιλάτε για μοναξιά. Μόνος είναι αυτός, ο οποίος βρίσκεται κάτω από τη γη και οι υπόλοιποι από πάνω διαβάζουν το όνομά του σε μία πλάκα. Σκληρή φράση! Πράγματι, είναι πια καιρός να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας. Όλοι όσοι αισθάνεστε, μη διστάζετε… Μοιραστείτε όλα όσα νιώθετε, είτε αυτά θα χαροποιήσουν είτε θα λυπήσουν… Αυτή τη στιγμή, στο κινητό μου υπάρχει ένα μήνυμα αγάπης και ένα αδιαφορίας. Κι επειδή αισθάνομαι, θα ανταποκριθώ και στα δυο…

Τα παράπονά σας, στο δήμαρχο...

2009-10-05T14:02:00.000-07:00

Οι μέρες μετά την εγχείρηση περνούν εύκολα. Με επτά επεισόδια sex and the city την ημέρα, ελάχιστη τηλεόραση, ένα βιβλίο, έναν καναπέ… Μόνο με το φαγητό έχεις ένα μικρό προβληματάκι. Μέσα σ’ αυτή τη ραστώνη, πού και πού ξυπνάς και θυμάσαι πως πρέπει να πάρεις την αντιβίωσή σου. Σηκώνομαι από τον καναπέ, ζαλισμένη από τα mesulid και από τις ατέλειωτες ώρες ακινησίας και ανεβαίνω τις σκάλες. Όπως ανεβαίνω παραπατώντας, κάνω την εξής διαπίστωση: πολλή ησυχία δεν έχει; Μα ναι! Πως είναι δυνατόν; Αύριο έχουμε εκλογές! Σ’ αυτό το σημείο έχω να κάνω τις εξής καταγγελίες. Πρώτα πρώτα, καταγγέλλω τους δημοσιογράφους, τη μεροληψία τους, τα σχόλιά τους, το ύφος τους και την ξαφνική επίγνωσή τους για τα πάντα. Δεύτερον, καταγγέλλω τα debate και αυτούς που παρευρίσκονται, κατά τα άλλα δίχως τη θέλησή τους. Κατ’ εμέ, είναι μάλλον άσκοπα. Τι γίνονται, τι δε γίνονται, οι εφημερίδες θα βουίξουν, η τηλεόραση θα πουλήσει και στο τέλος νικητής θα βγει ο ίδιος. Τρίτον, καταγγέλλω τους ενδυματολόγους. Τόση μονοτονία πια; Πού πήγαν τα χρόνια που η ενδυμασία αντικατόπτριζε τα «πιστεύω»; Αλλά να μου πεις, γιατί μήπως υπάρχουν πλέον; Τα ισοπεδώσαμε όλα πια… Τι δεξιά, τι κέντρο, τι αριστερά… Δε βαριέσαι… Καταγγέλλω όλους τους υποψηφίους, που έχουν γεμίσει τους δρόμους φειγ-βολάν, αφίσες, πανό… Χωρίς κανένα ίχνος οικολογικής συνείδησης. Άσε που δεν καταλαβαίνεις ποια από αυτά είναι καινούρια και ποια έχουν ξεμείνει από τις ευρωεκλογές. Καταγγέλλω τις εφημερίδες. Όλες, ανεξαιρέτως. Επειδή οι κυριακάτικες κυκλοφορούν πλέον με dvd με τις γκάφες του Καραμανλή σκηνοθετημένες από το «Όλα 9» του Θέμου και ένθετα με το σημαντικότατο έργο του προγόνου του Παπανδρέου στα χρόνια της διακυβέρνησής του. Τέλος, κατηγορώ πιο πολύ απ’ όλους τον Λαζόπουλο. Μόνο και μόνο επειδή μας λέει ποιον να ψηφίσουμε με τον γνωστό, δημαγωγικό του τρόπο. Και τον συγχαίρω, επειδή ξέρει και υποκρίνεται, όταν διαλαλεί πως αγωνίζεται για το καλό της κοινωνίας και νοιάζεται για το κοινό συμφέρον, κάνοντας «σάτιρα».

Και επειδή το Σ-Κ θα έχει πανσέληνο, και τα συναισθήματά μας πρόκειται να είναι πολύ έντονα, εγώ θα ψηφίσω. Θα εκμεταλλευτώ το εκλογικό μου δικαίωμα για να ασκήσω τη δική μου κριτική. Γι’ αυτό, θα ψηφίσω ό, τι θέλω εγώ.

Κάτι μέρες σαν κι αυτές, νοσταλγώ έναν παλιό μου δάσκαλο, με τον οποίο αναρωτιόμασταν: μήπως να πάμε για εξαγωγή στο Νεπάλ;

Στο χειρουργείο (!)

2009-10-05T14:00:00.000-07:00

Εύχομαι ένα πράγμα: να μη χρειαστεί να βγάλετε τους φρονιμίτες σας. Και ειδικά, όταν αυτοί βρίσκονται μέσα στο ούλο και κάτω από το κόκκαλο. Έτσι ξεκίνησα κι εγώ, την περασμένη Τετάρτη. Το πρωί είχα φυσιολογία. Η πρώτη ώρα ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Για τη δεύτερη, δεν ξέρω να σας πω σίγουρα… Κι αυτό, διότι στη αρχή της δεύτερης ώρας, συνειδητοποίησα έκπληκτη πως αυτό που επί μία ώρα άκουγα ως «οστεοβλάστη», στην πραγματικότητα λεγόταν «οστεοκλάστης». Παρόλ’ αυτά, εκείνη τη μέρα ήμουν πολύ χαρούμενη, αφού μετά από πολύ καιρό επέστρεψα στη σχολή μου, πλούσια κατά ένα δίπλωμα οδήγησης. Αλλά και πάλι! Δεν ήταν αυτό για το οποίο ήμουν τόσο χαρούμενη. Ήταν που επέστρεψα σε ένα τόσο οικείο περιβάλλον, με πρόσωπα τόσο αγαπημένα. Μου αρέσουν οι συμφοιτητές μου, γιατί ο καθένας είναι τόσο ξεχωριστός. Ακόμα και ο πιο παράξενος είναι τόσο αγαπητός… Τεσπα! Στις 16:00 εκείνη την ημέρα, ήταν το πολυαναμενόμενο χειρουργείο μου. Ειλικρινά, κατέβαλλα υπεράνθρωπες προσπάθειες να ξεκινήσω στις 14:30, αλλά ξεκίνησα με ένα τέταρτο καθυστέρηση, στα μισά του δρόμου συνειδητοποίησα πως είχα ξεχάσει το χαρτάκι με τη διεύθυνση, στο «Μοναστήριον» πήρα κατά λάθος τον ηλεκτρικό για Κηφισιά αντί για Πειραιά, με αποτέλεσμα να στήσω τον καημένο τον Νίκο που ήταν τόσο πρόθυμος να με πετάξει μέχρι το ιατρείο της γναθοχειρουργού μου. Στον γυρισμό τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Είχα βέβαια κάποιες δυσκολίες, όταν προσπαθούσα να συνεννοηθώ με τον ταξιτζή να με πάει μέχρι τον ηλεκτρικό και όταν κρατιόμουν να μη λιποθυμήσω αφενός μεν από τη νάρκωση και την εξουθένωση και αφετέρου από το σοκ που υπέστη όταν στις μετεγχειρητικές οδηγίες μου απεκαλύφθη πως το «γκαπ-γκαπ» που άκουγα από έναν τροχό που έσκαβε στο στόμα μου προερχόταν από μια προσπάθεια να σπάσει το κόκκαλό μου…. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα ήταν η δεύτερη φορά που θα λιποθυμούσα την ίδια μέρα (είχε προηγηθεί λιποθυμία μέσα στο χειρουργείο). Και το χειρότερο απ’ όλα δεν το έχω αναφέρει ακόμη! Αυτό, έρχεται όταν γυρνάς σπίτι σου για να απολαύσεις τις περιποιήσεις της μαμάς και έρχονται οι καυγάδες… Και επειδή δεν είμαι και το πιο ήρεμο πλάσμα στον κόσμο, πόσο μάλλον τώρα που επιθυμώ κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση, ανοίγω τη χαβούζα και ρίχνω… Το μόνο που σε σταματά είναι ένα «κρακ» από ένα σπασμένο ράμμα. Από δω και πέρα λοιπόν, δεν έχεις παρά να κάτσεις ήσυχα, αγκαλιά με την τηλεόραση και παρέα με τον κρύο φιδέ σου…

Οι μεγάλες αγάπες

2009-09-21T07:15:00.001-07:00

Καταρχάς, οι μεγάλες αγάπες δε χάνονται όπως τα καλοκαίρια και σε καμία περίπτωση δε σβήνουν όπως τα αστέρια. Υπάρχουν όμως μεγάλες αγάπες; Μήπως είναι όλα ένα θέμα συνήθειας; Ναι, ξέρω… Κοιμάσαι και ξυπνάς με τη σκέψη του. Ξημεροβραδιάζεσαι στη γωνία του σπιτιού του, παίρνεις τους δρόμους και τα βουνά γύρω από αυτό, αλλάζεις στέκια και αποκτάς νέες συνήθειες. Και ναι, σίγουρα είναι μαλάκας που τόσο καιρό δε σε έχει πάρει ένα τηλέφωνο. Αλλά εσύ, αυτόν θες. Και ΜΟΝΟ αυτόν. Έχεις συνειδητοποιήσει όμως τι θες από αυτόν; Ένα είναι σίγουρο: όλα οδηγούν στην εξιδανίκευση. Ο ένας γίνεται μοναδικός όταν τα ελαττώματά του διαγράφονται και οι αναμνήσεις είναι αποκλειστικά και μόνο προτερήματα. Η εικόνα πάντα μένει ατσαλάκωτη και το μυαλό διατηρεί τις όμορφες στιγμές. Τις στιγμές που αυτό θέλει. Καθόλου λογική, παρά μόνο συναίσθημα… Οι αγάπες είναι σπάνιες. Τις συναντάς μία με δυο φορές. Μπορεί και καμία. Εάν συναντήσεις την αγάπη, το «μεγάλες» είναι περιττό. Και τότε, θα θεωρήσεις τον εαυτό σου τυχερό. Ακόμη και τώρα, που νιώθεις ένα τεράστιο κενό και έχεις απομείνει δίχως καθόλου λογική. Έχεις όμως συναισθήματα, τα οποία έχεις βιώσει και έχεις αισθανθεί. Αυτά, δε φεύγουν ποτέ. Μένουν αποτυπωμένα στον πόνο σου και καλύπτουν τις πληγές προσωρινά, αφού είναι από αυτές που δεν επουλώνονται…

Αυτά, για τους ενδιάμεσους… Γιατί, υπάρχουν και οι πλήρεις, όπως και οι κενοί…

Αναγκαίο + επαρκές = αληθινό

2009-08-28T06:09:00.000-07:00

Ο Σεπτέμβρης είναι ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου. Και ο μήνας που μπαίνει πιο περίεργα από όλους.

Το φθινόπωρο είναι μία εποχή αμφιλεγόμενη. Για μερικούς συμβολίζει το τέλος του καλοκαιριού. Και την αρχή της μελαγχολίας. Η θερμοκρασία πέφτει αισθητά, τα μπάνια σταματούν, το μαυρισμένο δέρμα ξαναγίνεται όπως πριν, ο κόσμος στην Παραλιακή λιγοστεύει, το κέντρο επιστρέφει δυναμικά, η επιδερμίδα αφυδατώνεται, το Αυγουστιάτικο φεγγάρι είναι του Αυγούστου, οι ανταύγειες ξεφτίζουν, άνθρωποι επιστρέφουν, το msn γεμίζει, τα βράδια γίνονται μοναχικά… Με κουβέρτα ή με σεντόνι.

Για άλλους το φθινόπωρο είναι η αρχή. Η θάλασσα είναι ακόμη ζεστή, ο αέρας είναι δροσερός, οι βραδινές βόλτες απολαυστικές και ήρεμες, όλοι επιστρέφουν στη βάση τους. Απολογισμοί της προηγούμενης χρονιάς, καλοκαιρινές αναμνήσεις, νέοι στόχοι… Ενθουσιασμός. Αυτή είναι η λέξη. Το φθινόπωρο έχεις όρεξη για τα πάντα. Αλλάζεις εποχή, αλλάζεις χρονιά, αλλάζεις διάθεση. Κάποιοι αλλάζουν σπίτι, πόλεις, έτος σπουδών, δουλειά, κανάλι, γκαρνταρόμπα… Άλλοι δεν αλλάζουν τίποτα, παρά μόνο σκέψεις.

Το φθινόπωρο είναι μία μεταβατική εποχή.

Και το καλοκαίρι είναι μία μεταβατική εποχή.

Άρα, το φθινόπωρο είναι καλοκαίρι. Και ο Σεπτέμβρης ο πρώτος μήνας ενός νέου καλοκαιριού.

Απάντηση στο "εις άτοπον απαγωγή".........

2009-08-28T05:43:00.000-07:00

Το ηλιοβασίλεμα πρέπει να το απολαύσεις από τα τείχη του Ενετικού κάστρου. Να πας σε ένα παραθαλάσσιο club, που το bar είναι όλο ξύλινο, σαν καλύβα, και να κάτσεις στον καναπέ by the beach και να ακούς τα κύματα και το infinity βλέποντας την ανατολή του ηλίου. Να κλείνεις τα μάτια σου και να λες πως πετάς. Μετά να πηγαίνεις για πρωινό στα everest, στο παλιό λιμάνι και δίπλα να κοιμάται ένας άγγλος τουρίστας, που του τρέχουν τα σάλια και ό, τι κι αν κάνεις δεν ξυπνά! Ένα άλλο βράδυ να χαθείς στα σοκάκια της παλιάς πόλης με τα Ενετικά και τα νεοκλασικά κτίρια, με τις τεράστιες ξύλινες πόρτες που έχουν πάνω σκαλισμένες ιστορίες, και να διαλέξεις μια γωνιά...Ένα ρακάδικο δίπλα στο παλιό τζαμί δίπλα στη νεόχτιστη πλατεία, να πιεις μία ρακή...Έτσι, για το γαμώτο...Επειδή είσαι Κρήτη και επειδή εδώ είναι φθηνά...Όχι σαν τη Μορφή!! Όσο για τον γάμο, θες να είναι σε ένα χωριό έξω από την πόλη… Σε ένα ξωκλήσι σε ύψωμα, με θέα την παραλία από τη μία και το βουνό από την άλλη. Με όχι πολύ κόσμο. Μόνο καλοί φίλοι και οι απαραίτητοι συγγενείς… Δε θες τον κλασικό της Κρήτης με τα όπλα έξω από τη Μητρόπολη και το κέντρο γεμάτο με 1000 καλεσμένους, που μέχρι να τους ευχαριστήσεις όλους και να πιεις μαζί τους για το καλό, ξεχνάς ποιον παντρεύτηκες, πότε και πού είσαι και σε πάνε για αποτοξίνωση μετά από τόσες ρακές και κρασιά… Και όλα αυτά με τη φαντασία σου, με μία απλή υπόθεση. Γιατί με το μυαλό κάνεις τα πάντα, τα απλοποιείς, τα ομορφαίνεις, είσαι εκεί και όλα αυτά ανέξοδα… Δίχως σκοτούρες παντός τύπου… Γι αυτό, φαντασία!!! Κι ας είσαι Χαλκίδα!!!

Χωριό και πάλι χωριό!

2009-08-18T06:07:00.000-07:00

Επέστρεψα κι εγώ!! Δεν μπορώ να πω… Ωραίο νησί η Κέρκυρα. Αλλά ΔΕΝ ξαναπάω. Τουλάχιστον για τα επόμενα 10 χρόνια. Από όλη μου την οικογένεια, εγώ ενημερώθηκα τελευταία, πως οι φετινές μας διακοπές θα είναι σε νησί στην Ελλάδα (το τίμημα του φοιτητή που ζει μακριά από το σπίτι του). Χάρηκα κι εγώ!! Είπα, επιτέλους φέτος θα μαυρίσω λίγο παραπάνω! Ετοίμασα τη μικρή μου βαλιτσούλα, που περιείχε μόνο τα απαραίτητα (…), πήραμε το αυτοκινητάκι μας (και μετά το καραβάκι) και ξεκινήσαμε! Μετά από ένα πολύύύύ σύντομο και πολύύύύ ξεκούραστο ταξίδι, φτάσαμε… Τι καλά!!! Ωραίο ξενοδοχειάκι. Με θάλασσα και δύο πισίνες, από τις οποίες στη μία είχαμε πρόσβαση κατευθείαν από το μπαλκόνι (άνετα έπαιρνες φόρα μέσα από το δωμάτιο και τσουπ! Ήσουν μέσα.) Ένα μόνο θα πω. Τσακώθηκα με το μισό βρετανικό πληθυσμό που στις 2 και μισή το μεσημέρι, αντί να πίνουν τσάι με γάλα ούρλιαζαν ακατάπαυστα στην πισίνα, έξω ακριβώς από εκεί που εγώ κοιμόμουν!!!! Τα δε ελληνάκια… Πώς ξεχωρίζουν από μέτρα μακριά… Είναι τα μόνα με παραπανήσια κιλά και αυτά που κολυμπούν σαν ψάρια που σπαρταράνε: χτυπούν χέρια και πόδια, ρίχνοντας το νερό μέχρι την τηλεόραση μου και προκαλώντας τον εκνευρισμό των ελλήνων γονιών που ωρύονται, σαν να βρίσκονται στην έρημο Σαχάρα, όπου κανείς δεν μπορεί να τους ακούσει. Από τη δεύτερη κιόλας μέρα παρακαλούσα για σπιτικό φαγητό, αφού δε με ικανοποιούσαν τα greek souvlaki και greek mousaka. Έτρεχα απεγνωσμένα να βρω ένα φαγητό της προκοπής, έστω μία φέτα παραδοσιακό χωριάτικο ψωμάκι! Μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες, κατέληξα στην pizza hut, όπου μπορώ να πω πως έφαγα αξιοπρεπώς… (φανταστείτε τι έτρωγα μέχρι τότε!). Στην Κέρκυρα χρειάστηκε να ανανεώσω τα αγγλικά μου. Όχι μόνο επειδή ήμουν από τους ελάχιστους Έλληνες, αλλά κι επειδή έπρεπε να μεταφράσω όλες τις πινακίδες και όλες τις επιγραφές. Ήμουν σε ένα νησί για τουρίστες. Περισσότερο για τουρίστες. Αλλά φιλόξενο. Με κάποια στοιχεία ελληνικότητας ανόθευτα. Στην Κέρκυρα αναβίωνες το χριστιανισμό. Ζούσες γνήσια την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, όπως άλλοτε. Εξερευνούσες τη φυσική ομορφιά. Γευόσουν τον αυθεντικό ελληνικό καφέ σε ελληνικές καφετέριες, αλλιώς καφενεία. Διαισθανόσουν την ελληνική φιλοξενία. Μόνο αυτό επαρκούσε. Καμία εκμετάλλευση, αλλά μία κοινή ταυτότητα και ένα κοινό παρελθόν. Και αυτό το αντιλαμβανόσουν. Επειδή το νησί βούλιαζε στους ξένους τουρίστες και εσύ μιλούσες τη γλώσσα σου..

Εις άτοπον απαγωγή

2009-07-29T14:03:00.000-07:00

Έστω ότι είμαι στην Κρήτη. Σε μια τροπική παραλία. Μάλλον στην τροπική παραλία που είναι στη διαφήμιση «Μένουμε Ελλάδα». Κάτω από τον ήλιο, σε μία ξαπλώστρα. Με carotten, για εύκολο και γρήγορο μαύρισμα. Το μόνο που θα ακούγεται θέλω να είναι τα εκατοντάδες τζιτζίκια… Θέλω να έχει και αέρα. Όχι όμως πολύ. Ίσα-ίσα, για να μην πάθω ηλίαση και για να ακούω καθαρά το κύμα. Θέλω να γράψω στην άμμο. Θέλω να ξαπλώσω εκεί που σκάει το κύμα και να δω το ηλιοβασίλεμα. Και λίγο πριν σκοτεινιάσει, μόνο τότε να φύγω. Τα πρωινά, θέλω να πηγαίνω από χωριό σε χωριό, δίχως να απομακρύνομαι από τη θάλασσα. Θέλω να γνωρίζω τις Μεσογειακές συνθέσεις. Τον ήλιο, που φαίνεται να είναι πιο κοντά από ποτέ. Τον αέρα που φυσάει και σου έχει πάρει τα μυαλά. Θέλω να ανακαλύψω πού ορίζονται τα σύνορα του παλιού με το καινούριο και πώς αυτά μπλέκονται για να πλέξουν το νήμα που κοσμεί την ατμόσφαιρα. Αυτή, την Κρητική. Θέλω να δοκιμάσω νέες γεύσεις και να ανακαλύψω παραλίες, με νερά πράσινα. Για να ξεχωρίζουν από τον ουρανό και να διαπιστώνεις μέχρι που φτάνουν. Δε θέλω να φαίνεται ο βυθός. Θέλω να παραμένει κρυμμένος, για να μπορώ να συνθέτω με τη φαντασία μου την εικόνα του. Που θα είναι τρομαχτική, γιατί είναι άγνωστη. Θέλω να πάω σε έναν γάμο. Σε έναν «κοινότυπο, αλλά all time classic summer wedding» !! Που στην Κρήτη είναι αλλιώς, γιατί είναι ολόκληρα τα ήθη συγχωνευμένα σε ένα έθιμο.

Εάν ισχύει η υπόθεσή μου, τότε τώρα είμαι στην Κρήτη. Εγώ όμως ξεροσταλιάζω στη Χαλκίδα. Άρα, δεν ισχύει. Άρα, η υπόθεσή μου είναι άκυρη…

Μαύρισμα...................

2009-07-20T04:09:00.001-07:00

Αδιαμφισβήτητα, το μαύρισμα είναι η κατάρα του καλοκαιριού. Λιώνεις κάτω από τον ήλιο, με την ελπίδα να αποκτήσεις ένα σοκολατί χρώμα. Και 2 και 3 το μεσημέρι, ενώ ο υπόλοιπος κοσμάκης κοιμάται, ξεκουράζεται ή πίνει τον καφέ του, εσύ εκεί!!! Επιμένεις ξεροσταλιάζοντας. Ιδρώνεις, ζεσταίνεσαι, καίγεσαι, αλλά δεν πτοείσαι! Όχι χρυσό μου… Δεν πτοείσαι καθόλου. Δε γίνεται εσύ, Αύγουστο μήνα να είσαι με το χρώμα του Ιούνη!! Εξοπλίζεσαι με περιοδικά ή βιβλία, αλλά ανάλαφρα, γιατί είναι που είναι το μαύρισμα βαρύ, μη βασανιστείς κι άλλο… Καλύπτεσαι με αντιηλιακό και baby oil, ή σκέτο baby oil, βάζεις και ένα καπελάκι ή οτιδήποτε άλλο έχεις μπροστά σου και έτοιμος!! Κλείνεις τα μάτια και βυθίζεσαι… Ακούς το κύμα της θάλασσας, με τις βουτιές των επίδοξων κολυμβητών, τις φωνές των μικρών παιδιών που απολαμβάνουν το δροσερό νερό, τους διπλανούς που παίζουν με τις ρακέτες τους (και προσεύχεσαι να μη σου έρθει κανένα μπαλάκι στο κεφάλι, γιατί την έχεις πατήσει επανειλημμένα), την παρέα πίσω σου, που μόλις ήρθε και δεν πρόλαβες να μελετήσεις. Στέκεσαι εκεί, αφού δεν έχεις δει τα πρόσωπά τους και η ανακάλυψη τους σου φαίνεται ενδιαφέρουσα. Ακούς τις συζητήσεις τους, οι οποίες δεν είναι ανάλαφρες, όπως θα ταίριαζε με το ανάλαφρο της θάλασσας. Λίγο πριν βουτήξουν, καταλαβαίνεις πως μιλούν για τη μοναξιά… Η μοναξιά είναι το συναίσθημα του καλοκαιριού. Αυτό που ο ήλιος δε σε αφήνει να καταλάβεις. Αλλά όχι και να μη νιώσεις… Αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος. Αλλά και όταν έχεις παρέα… Όχι επειδή δεν είσαι χαρούμενος, αλλά επειδή ο καθένας είναι χαρούμενος για τον δικό του λόγο. Ακόμα και όταν κάνεις ηλιοθεραπεία, προτιμάς να μη μιλάς, γιατί χρειάζεσαι δύναμη για να αντέξεις τον ήλιο… Γυρίζεις μπρούμυτα, απλώνεις το χέρι και πιάνεις το κινητό. Κάτι τέτοιες ώρες ευχαριστείς την ύπαρξή του, που ενώνει τη Χαλκίδα με τη Ζάκυνθο!!!

....And some beautiful lyrics....

2009-07-12T13:07:00.000-07:00

Not that you're the one
Not to say I'm right
Not to say today
And not to say a thing tonight

But suffice it to say
We're leaving things unsaid
We sing ourselves to sleep
Watching the day lie down instead

And we are leaving some things unsaid
And we are breathing deeper instead

We're both pretty sure
Neither one can tell
We seem difficult
What we got is hard as hell

A hundred thousand words could not quite explain
So I walk you to your car And we can talk it out in the rain

And we are leaving some things unsaid
And we are breathing deeper instead
And we are leaving some things unsaid

I can sing myself to sleep
No more

Not that you're the one
Not to say I'm right
Not to say today
And not to say a thing tonight

Νύχτες καλοκαιριού...

2009-07-06T15:52:00.000-07:00

Υπάρχουν ένα σωρό λόγοι για τους οποίους προτιμώ τα βράδια του καλοκαιριού. Καταρχάς, μπορείς να βάλεις μουσική ό, τι ώρα θέλεις. Ακόμη και μετά τη 1, αφού είσαι σίγουρος πως δεν θα ενοχλήσεις το γείτονα, ο οποίος είτε λείπει για διακοπές, είτε λείπει από το σπίτι, είτε βλέπει τηλεόραση. Το μπαλκόνι σου έχει γίνει ο αγαπημένος χώρος του σπιτιού σου. Και κάθε απόγευμα φαίνεται πως δεν το προτιμάς μόνο εσύ… Τα βράδια του καλοκαιριού είσαι κουρασμένος, αλλά δε θες να γυρίσεις σπίτι. Προτιμάς το βραδινό περπάτημα. Και πάλι δεν είσαι ο μόνος.. Μαζί με εσένα τον προτιμούν όσοι γυρίζουν σπίτι τους μετά τα μεσάνυχτα, μόνοι ή με παρέα, η κοπέλα με τον σκύλο της, οι τουρίστες στα στενά της Πλάκας. Και έτσι οι δρόμοι δεν είναι ποτέ άδειοι. Κάτι τέτοια βράδια προτιμάς το κρασί από το ποτό. Και μετά το παγωτό. Σου αρέσει η βόλτα στο Θησείο, με ή χωρίς καλαμπόκι στο χέρι και ακόμα περισσότερο όταν καταλήγει στα Βραχάκια. Με την Ακρόπολη, την κιθάρα, τις μπύρες, το φεγγάρι, την Αθήνα και όλους τους άλλους. Καλά, δε χρειάζεται να αναφέρω πως το βρόμικο στη Μαβίλη κάνει χρυσές δουλειές!! Τα βράδια του καλοκαιριού βάζει σε επανάληψη τις αγαπημένες σου σειρές και προβάλει τις καλύτερες ταινίες. Τώρα όμως που είπα ταινίες, μου ήρθε στο μυαλό ο θερινός κινηματογράφος με τη μεγάλη οθόνη, τον ουρανό, τα αστέρια, τα δέντρα και τα λουλούδια. Και βέβαια, η ταράτσα στις 45 μοίρες, με τη θέα στην Ακρόπολη και στην Τεχνόπολις. Τι αντίθεση!!! Τα βραδινά μπάνια, οι συναθροίσεις στη θάλασσα, γύρω από τη φωτιά. Κάτι το οποίο έχω να κάνω από την κατασκήνωση, αλλά ελπίζω για την Τετάρτη… Τα καλοκαιρινά clubs στην παραλιακή και βέβαια το Πισίνα!!! Που το επισκέπτεσαι όλο και πιο συχνά… Ιδιαίτερα σήμερα, που είχε και Πανσέληνο… Και τέλος, η Λίμνη. Που έχει μπει ο Ιούλης και δεν την έχεις επισκεφτεί ακόμη…

Αυτά τα βράδια του καλοκαιριού δε θες να κοιμηθείς…

"Η αβασταχτη ελαφρότητα του ειναι"

2009-07-05T14:19:00.000-07:00

Πράγα, έτος 1968. Ενώ όλος ο κόσμος αγωνίζεται για την ελευθερία εστιάζοντας παράλληλα στην αναζήτηση της ηδονής, ο Τόμας, χειρουργός και αμετανόητος γυναικοκατακτητής, είναι αφοσιωμένος στην ηδονή της αναζήτησης. Είναι αποφασισμένος να ζήσει με την "ελαφρότητα του είναι", αδιαφορώντας για καταστάσεις όπως η δέσμευση και ο κομμουνισμός. Η πορεία της ζωής ενός νεαρού γιατρού στην αναζήτηση της σεξουαλικής ηδονής και οι περιπέτειές του με τον έρωτα αποτελούν μέρος της περιεκτικής πλοκής αυτού του λυρικού φιλμ, βασισμένου στην ομότιτλη νουβέλα – ορόσημο του Μίλαν Κούντερα.

" ....Πώς μπορείς να βλέπεις κάποια πράγματα τόσο επιφανειακά??
Πώς μπορείς να κάνεις σεξ δίχως να υπάρχει συναίσθημα??
Μακάρι να μπορούσα να ήμουν πιο δυνατή... "

Από το μετρό και μετά...

2009-07-05T09:03:00.000-07:00

Μερικές φορές η διαδρομή Μέγαρο Μουσικής – Σπίτι Flor’s είναι αρκετός για να αναπτύξεις θεωρίες και θεωρίες.. Εδώ ευθύνεται το μετά τις δύο που λέγαμε!! Κάπου διάβασα πως η ανθρώπινη ζωή περνά από τρία στάδια: την επανάσταση, την περισυλλογή και την τηλεόραση.

Η επανάσταση είναι μια δύσκολη έννοια. Ξεκινάει από την επιθυμία για κάτι καλύτερο, την ανάγκη να αποκοπούμε από το σύνολο και να υπάρξουμε ως ξεχωριστές οντότητες. Μερικές φορές καταλήγει στη συνύπαρξη, άλλες στην απομόνωση και τις περισσότερες φορές στη μαζοποίηση. Μερικές φορές γίνεται από εγωισμό και άλλες από αλτρουισμό.

Μετά την επανάσταση, είναι το στάδιο της περισυλλογής. Αυτό νομίζω έχει μεγάλη διάρκεια… Είναι τότε που λέμε: περνάω φάση. Την περισυλλογή την έχω συνδυάσει στο μυαλό μου με ένα είδος μινι - κατάθλιψης (βαριά λέξη βέβαια..). Σκέφτεσαι τι έχεις πράξει, τι θα ήθελες να διορθώσεις και τις μέλλουσες επιλογές σου. Υπόσχεσαι να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο στον εαυτό σου και συνήθως το ρίχνεις στον πολιτισμό.

Στο τέλος, είναι η τηλεόραση. Ο καναπές και το ατέλειωτο ζάπινγκ (αφού δε βρίσκεις κάτι το ενδιαφέρον).

Πολλές φορές έχουμε βρεθεί μπροστά σε διλήμματα. Όλες μας οι πράξεις στηρίζονται σε επιλογές. Ακόμα και στο στάδιο της τηλεόρασης, οι επιλογές παίζουν καθοριστικό ρόλο. Μπορεί να αφορούν το πρόγραμμα που θα παρακολουθήσεις. Μπορεί όμως να είναι αυτές που θα σε βγάλουν από τη μονοτονία της αδράνειας. Τα τρία στάδια τα καθορίζεις ο ίδιος. Αν θες, τα ανακατανέμεις. Μπορείς όμως και να τα αναπροσδιορίσεις. Τις επιλογές δεν τις βρίσκεις. Τις δημιουργείς.

Πόρτες

2009-06-29T14:04:00.001-07:00

Λένε πως το μοναδικό ρήμα που ο σημερινός άνθρωπος ξέρει να κλίνει καλύτερα όλων, είναι το ρήμα «θέλω». Θέλω, θέλεις, θέλει… Ή μάλλον, μόνο «θέλω». Αυτό είναι το πρώτο ενικό πρόσωπο. Από εκεί ξεκινά πάντα η κλίση του ρήματος, αλλά και ο εσωτερικός μας κόσμος. Το «εγώ» μας. Μετά το «θέλω», πάει πάντα το «θέλεις». Το «θέλεις» εκφράζει την επιθυμία του άλλου, του εσύ. Κι όμως, το «θέλω» με το «θέλεις» δε διαφέρουν μόνο στην κατάληξη. Για να μεταβούμε από το πρώτο στο δεύτερο, απαιτείται υπέρβαση εγωισμού. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν στο πρώτο πρόσωπο. Άλλοι, ασχολούνται μόνο με το δεύτερο. Και άλλοι συνδυάζουν το πρώτο με το δεύτερο, καταλήγοντας στο τρίτο, το «θέλει». Ο ψυχισμός μας μπορεί να παρομοιαστεί με μια παρτίδα τάβλι. Η μία ομάδα είναι τα «θέλω» μας και η αντίπαλη τα «πρέπει». Οι εσωτερικές μας παρορμήσεις συγκρούονται συνεχώς με τις απαγορέψεις των γύρω μας. Μερικές φορές, τα «θέλω» καλύπτουν τα «πρέπει». Άλλες φορές, συμβαίνει το αντίθετο. Στο τέλος μόνο ένας είναι ο νικητής. Ή και οι δύο… Όταν το «εγώ» συμβαδίζει με το «εσύ», τότε ξεκινά το «εμείς». Και όταν το «θέλω» συνδυάζει το «πρέπει», τότε επέρχεται η προσωπική ολοκλήρωση, η κοινωνική αποδοχή και ο γνήσιος ορισμός του «είναι». Σε μία παρτίδα τάβλι, οι παίχτες ρίχνουν τα ζάρια και ελπίζουν να τύχουν ασόδυο. Βολεύει όμως πάντα??

Απρόοπτα

2009-06-29T06:04:00.000-07:00

Δεν ξέρω πιο είναι το πιο σπαστικό πράγμα στον κόσμο, αλλά ξέρω πως το πρωινό ξύπνημα στις 7 για serious studying είναι πολύ σπαστικό… Εντάξει, έχεις συνειδητοποιήσει πως δε σε παίρνει άλλο η επιφανειακή δουλειά. Έχεις καταχωνιάσει το iPod στην πίσω πίσω πλευρά του τελευταίου συρταριού της ντουλάπας, έχεις κρύψει κινητά για να μην τα ακούς και να μην τα φτάνεις, έχεις αποσυνδέσει το modem, έχεις αφαιρέσει την κεραία της τηλεόρασης και το σημαντικότερο, έχεις κλείσει πόρτες και παράθυρα και έχεις βάλει παντού ταμπελάκια “do not disturb”. Κάνεις την καρδιά σου πέτρα και λες: για μία βδομάδα, παραλία=Χ και θάλασσα=ΧΧ. Τουλάχιστον στο τέλος, θα έχεις τη δικαιολογία ότι προσπάθησες!!! Και εδώ ξεκινάει το serious studying που λέγαμε.. Έλα όμως που ο γείτονας δεν το ξέρει!!! Ξυπνάει λοιπόν, το πρωί αμέριμνος. Καλά, είπαμε, όχι τόσο πρωί όσο εσύ… Πίνει τον καφέ του και κάνει το λάθος. Ανοίγει την τηλεόραση. Τώρα θα μου πεις, φυσιολογικό. Ναι, αλλά όχι με την ένταση στο 30……!!!!!! Και ρωτάω εγώ μετά: πώς θα διαβάσεις τώρα εσύ???? Και άντε να πιει τον καφέ και να την κλείσει. Αυτό πες, συγχωρείται.. Αλλά το να παρακολουθήσει όλο το πρωινό πρόγραμμα του ΑΝΤ1?? Αυτό νομίζω πάει πολύ…. Τι να κάνεις λοιπόν εσύ?? Να βγεις στα μπαλκόνια και να αρχίσεις να φωνάζεις?? Θα σε κακοχαρακτηρίσουν οι υπόλοιποι γείτονες. Να του χτυπήσεις το κουδούνι?? Πώς θα εμφανιστείς με το σορτσάκι στον άνθρωπο.. Να βάλεις ακουστικά?? Γιατί όχι?? Αλλά μετά θυμάσαι ότι τα έκρυψες προχθές και δεν μπορείς να θυμηθείς πού τα έβαλες.. Οπότε, αναγκαστικά, προσπαθείς να συγκεντρωθείς υπό τους ήχους του «7 με 11 μαζί», και τις φωνές του Χαριτάτου και του Καραμέρου (τώρα πλέον δεν ξέρεις μόνο τον Παπαδάκη). Αυτό πρέπει να το έχεις καταφέρει πριν τις 10:30. Γιατί, στις 10:32 ακριβώς, ξυπνάει ο άλλος σου γείτονας. Και όχι, δε θα βάλει mega.. Αυτός ο γείτονας είναι 3ών χρόνων. Και τσιρίζει καθημερινά από τις 10:32 μέχρι τη 1 περίπου και το απόγευμα δίχως συγκεκριμένο ωράριο. Τι να κάνεις! Υπομονή!! Δε θα πάνε διακοπές?? (Γιατί αν περιμένεις να τελειώσεις εσύ την εξεταστική…………)

Μετά τις 2..

2009-06-16T15:50:00.000-07:00

Το δύο πάντα με προβλημάτιζε. Δύο ώρες κρατάει μια ταινία κανονικού μεγέθους, δύο άνθρωποι παντρεύονται και κάνουν, κατά μέσο όρο, δύο παιδιά, δύο φορές θα αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο μέχρι να το αναρτήσω, δύο φορές θα σκεφτώ αυτή την πρόταση μέχρι να την γράψω, διαδικασία που θα μου πάρει σχεδόν δυο λεπτά και «Δύο» ονομάζεται η νέα σειρά του Παπακαλιάτη που εδώ και δυο χρόνια περιμένουμε να προβληθεί…

Εγώ λέω πως μετά τις δύο το βράδυ έρχεται η ώρα του συλλογισμού. Καταρχάς, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι πώς θα ξυπνήσεις το πρωί. Βέβαια, λέγοντας ώρα συλλογισμού, εννοούμε την ώρα κατά την οποία οι σκέψεις μας αποτελούνται από στιγμές της ημέρας που προηγήθηκε. Μέχρι τον ύπνο, το μυαλό πηγαίνει από τον χώρο στον οποίο βρισκόμαστε, μέχρι το Τζιμπουτί. Μπορεί οι περισσότεροι να κοιμούνται, αλλά πόσοι άνθρωποι αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνοι?? Πόσοι ξενυχτούν πάνω από ένα βιβλίο ή μπροστά στην τηλεόραση?? Πόσοι ανοίγουν μόλις την πόρτα του σπιτιού τους?? Πόσοι ξυπνούν από το θόρυβο ενός αυτοκινήτου?? Πόσοι είναι στο facebook?? Καλά, αυτό το τελευταίο μπορώ να το πώ με σιγουριά…

Ο καθένας μας έχει κατά μέσο όρο δυο ευκαιρίες για μία επιλογή ή μία πράξη… Το ζήτημα είναι κατά πόσο οι ευκαιρίες αυτές θα αντιληφθούν εγκαίρως. Εάν οι πράξεις και οι επιλογές μας συμβαδίζουν με τα «πρέπει» και τα «θέλω» μας, τότε δύο ευκαιρίες είναι αρκετές.

Δύο άτομα θα διαβάσουν αυτό το κείμενο, πριν το αναρτήσω…

Cheesecake

2009-06-11T05:48:00.000-07:00

Λοιπόν, σήμερα κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Αυτές οι μέρες του καλοκαιριού είναι πολύ ζόρικες μερικές φορές…. Καταρχάς, βαριέσαι τα πάντα. Βαριέσαι να βγεις, βαριέσαι να διαβάσεις, βαριέσαι να μείνεις σπίτι, βαριέσαι να μιλήσεις, βαριέσαι να κοιμηθείς… Είναι κι αυτή η ζέστη!! Θές να είσαι μόνο στην παραλία! Πρωί-μεσημέρι-βράδυ… Άντε και πες ότι είσαι! Γυρνάς σπίτι και λες: Ακόμη να βγάλω το 7^ο κεφάλαιο????? Αααααα!!!!!!!!! (εδώ αγχώνεσαι και ορκίζεσαι πως την άλλη βδομάδα θα μείνεις μέσα). ΑΛΛΑ!! Να ‘ταν μόνο αυτά τα προβλήματά μας!! Πού θα πάω διακοπές?? Και πες ότι βρήκες μέρος.. Άαααντεε να κλείσεις δωμάτια, πλοία, αυτοκίνητα.. Και άντε να ξεκινήσεις δίαιτα!!! Αλλά είναι κι αυτό το cheesecake που δε σου δίνει και πολλά περιθώρια.. Και εκεί που βουλιάζεις στον καναπέ και κοιτάζεις με τις ώρες τη Μενεγάκη (χωρίς να βλέπεις όμως, γιατί και αυτή τη βαριέσαι) σου ‘ρχεται μία αναλαμπή και λες: τι μίζερη ζωη.. Και παίρνεις τη FAQ, γιατί ως γνωστόν έχει τις καλύτερες προβλέψεις, και ανοίγεις στα ζώδια. Τώρα, ή σε πιάνει μελαγχολία, ή περιμένεις να δεις την Άση στη Μενεγάκη, που ως γνωστόν πέφτει μια ζωή μέσα, για να δεις αν όντως σου χαμογέλασε η τύχη!!! Ώρες ώρες, βλέπεις και καμιά είδηση για να είσαι μέσα σε όλα, ανοίγεις και κανένα βιβλίο, παίρνεις και κανένα τηλέφωνο.. Και μετά πίσω στη ραστώνη της πολυθρόνας. Αλλά, όπως είπα, μερικές φορές σε πιάνει αυτό. Τώρα που κατάλαβες ότι δεν είναι κατάθλιψη, αλλά απλή βαρεμάρα, σήκω πάνω και άσε τα πολλά πολλά, γιατί ακολουθούν άλλοι 2 μήνες… Όχι τίποτα άλλο, αλλά τώρα ευχαριστιέσαι και το cheesecake….

Best Film...

2009-06-10T07:38:00.000-07:00

"La vie en rose". Μία ζωή, πραγματικά σαν τριαντάφυλλο. Η αυτοβιογραφία της Edith Piaf, μέσα απο την εκπληκτική ερμηνεία της Marion Cotillard. Η εγκατάλειψη, η δόξα, ο πόνος και η συντριβή μιας γυναίκας που στο τέλος δε μετάνιωσε τιποτα... Δεν πρόκειται για αυτοβιογραφία, αλλά για ένα έργο τέχνης. Η ζωή της συγκινεί, η φωνή της μαγεύει, το ψυχικό της σθένος συναρπάζει... Τα συναισθήματα του θεατή εναλάσσονται. Μέχρι το τέλος, όπου επέρχεται η "κάθαρσις"... Η Edith στο Olympia ερμηνεύει το "Je ne regrette rien"...

Firstly,...

2009-06-06T05:11:00.000-07:00

Αρχικά, ιδού το νέο μου blog..
Και τώρα καταλαβαίνω πως ήρθε το καλοκαίρι. Έχουμε και λέμε... Από τη μια το cosmo, οι σημειώσεις βιοχημείας, το κινητό, η αντιηλιακή, το καψιμο στο πρόσωπο, οι φωνές της Γωγώς, ο ήλιος που καίει, ο ήχος του αυτοκινήτου, το κύμα της θάλασσας, το blog... Και από την άλλη τα νέα σχέδια, η ανεβασμένη διάθεση, οι αλλαγές.. Ή η μελαγχολία!! SO, I'M FLOR και λατρεύω: τον γαλλικό κινηματογράφο, τη γαλλική μόδα, το Παρίσι, το σώμα της Miranda Kerr, το δυναμισμό της Μελίνας Μερκούρη, το cheese cake με βατόμουρα, τον καφέ απο το coffee right στην Πανεπιστημίου, τη βόλτα στην Πλάκα Κυριακή μεσημέρι, τα μαλλιά της Jennifer Aniston, την υπομονή της Γωγώς, τη Λίμνη το καλοκαίρι, τον ήλιο, το κρύο, τη βροχή, το χιόνι, το θέατρο, την ενυδατική του YSL, το Πισίνα, τον ήχο από τις φουσκαλίτσες πλαστικού που σκάνε.. Μισώ το ξύπνημα μετά τις 10 το πρωί, το ξύπνημα εξ αιτίας του τηλεφώνου που χτυπάει, το κινητό μου, την τηλεόραση, τη Βιοχημεία, το σπίτι μου, τη ζέστη, τα κιλά που έρχονται από παντού. Τώρα έχει ζέστη. Και διαβάζω βιοχημεία.......